Η μεταφορά του Super Mario Galaxy στον κινηματογράφο δεν αποτελεί απλώς μια ακόμα προσθήκη στο συνεχώς επεκτεινόμενο σύμπαν της Nintendo, αλλά μια οπτική και συναισθηματική υπέρβαση που επαναπροσδιορίζει τι σημαίνει animation για όλη την οικογένεια. Μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας, η στροφή προς το κοσμικό σκηνικό του Galaxy δίνει στους δημιουργούς την ελευθερία να πειραματιστούν με τη βαρύτητα, το φως και τη δομή της αφήγησης, προσφέροντας ένα αποτέλεσμα που μοιάζει με ψηφιακό πίνακα ζωγραφικής σε κίνηση. Η ταινία καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στον ενθουσιασμό μιας παιδικής περιπέτειας και στο δέος που προκαλεί το άγνωστο του διαστήματος.
Η συναισθηματική βαρύτητα της Rosalina και των Lumas
Η πλοκή διατηρεί την απλότητα που χαρακτηρίζει τα παιχνίδια, μπολιάζοντάς την όμως με μια ευπρόσδεκτη δόση μελαγχολίας και μυστηρίου μέσω της Rosalina. Η εισαγωγή της είναι το σημείο κλειδί, καθώς ο χαρακτήρας της προσδίδει ένα βάθος που σπάνια συναντάμε σε ταινίες του είδους. Η ιστορία του “Παραμυθιού” της, που ξεδιπλώνεται σταδιακά, λειτουργεί ως η συναισθηματική άγκυρα της ταινίας, μετατρέποντας μια περιπέτεια διάσωσης σε μια σπουδή για την απώλεια και την εύρεση ενός νέου σπιτιού ανάμεσα στα άστρα. Οι Lumas, από την άλλη, προσφέρουν τις απαραίτητες δόσεις χιούμορ και τρυφερότητας, δημιουργώντας έναν ζωντανό κόσμο που σφύζει από ενέργεια.
Οι σκιές στο σενάριο: Χαμένοι χαρακτήρες και προβλέψιμοι κακοί
Ωστόσο, αυτή η προσκόλληση στη συναισθηματική ανάπτυξη της Rosalina και του Mario αφήνει ορισμένα κενά στο υπόλοιπο καστ. Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα της ταινίας είναι η περιορισμένη αξιοποίηση του Luigi και της Peach, οι οποίοι συχνά μοιάζουν να παραγκωνίζονται από την καταιγιστική δράση. Ενώ η πρώτη ταινία επένδυσε στη σχέση των δύο αδερφών, εδώ ο Luigi περιορίζεται σε έναν ρόλο που εξυπηρετεί κυρίως την κωμική εκτόνωση, χωρίς να έχει την προσωπική εξέλιξη που θα περίμενε κανείς. Παράλληλα, ο Bowser, αν και παραμένει ένας απολαυστικός κακός, στερείται ενός πραγματικά φρέσκου κινήτρου, επαναλαμβάνοντας μοτίβα που έχουμε ξαναδεί, γεγονός που καθιστά τις σκηνές του κάπως προβλέψιμες για το ενήλικο κοινό.
Οπτική πανδαισία με προβλήματα ρυθμού
Οπτικά και ακουστικά, η ταινία είναι ένας θρίαμβος, αλλά ο ρυθμός της παρουσιάζει ορισμένες αστάθειες. Η χρήση της μεταβλητής βαρύτητας στις σκηνές δράσης είναι ευρηματική, όμως η ταχύτητα με την οποία το σενάριο μεταπηδά από τον έναν γαλαξία στον άλλον μπορεί να προκαλέσει μια αίσθηση «οπτικής κόπωσης». Υπάρχουν στιγμές που η ταινία μοιάζει να βιάζεται να δείξει όσο το δυνατόν περισσότερα περιβάλλοντα, στερώντας από τον θεατή τον χρόνο να απορροφήσει πλήρως τη μαγεία κάθε νέου πλανήτη. Αυτή η πυκνότητα πληροφορίας κάνει το δεύτερο μέρος της ταινίας να μοιάζει κάπως φορτωμένο, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για παύσεις και ουσιαστική αλληλεπίδραση μεταξύ των ηρώων.
Ένα άλμα πίστης στο άγνωστο
Συμπερασματικά, το Mario Galaxy movie είναι μια οπτική πανδαισία που τολμά να αγγίξει πιο ώριμες θεματικές, παρά τις μικρές αφηγηματικές της αδυναμίες. Αν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες μένουν στο περιθώριο και ο ρυθμός είναι συχνά εξαντλητικός, το συνολικό αποτέλεσμα παραμένει μια μαγευτική εμπειρία. Είναι ένας φόρος τιμής στη φαντασία που αποδεικνύει ότι ο Mario μπορεί να σταθεί επάξια στη μεγάλη οθόνη, αρκεί οι δημιουργοί να μην φοβηθούν στο μέλλον να επιβραδύνουν και να δώσουν περισσότερο χώρο στην ανάπτυξη του συνόλου των χαρακτήρων τους.
Ποιο κομμάτι της ταινίας —η ιστορία της Rosalina ή η δράση στους πλανήτες— πιστεύεις ότι θα συζητηθεί περισσότερο από τους fans;
Βαθμολογία: 7.0/10